Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Moe en leeg, maar met kinderen

De afgelopen weken ben ik alleen maar moe en leeg. De kleinste dingen drukken als een enorme last op mijn schouders. In mijn hoofd realiseer ik me dat dit kleine dingen zijn, maar om ze gedaan te krijgen is echt een ander verhaal.

Ik word moe wakker en realiseer me dat ik echt op moet staan. Het verlangen om me nog een keer om te draaien en mijn ogen dicht te houden is groot. De dag aan mij voorbij te laten gaan, en niet deel te nemen. Beneden hoor ik mijn 2 kinderen, dus ik moet er echt uit. Ik sta op, trek een joggingbroek en een oud, maar comfortabel shirt aan.

Beneden in de keuken slik ik als eerste mijn medicatie en zet het koffiezetapparaat aan. Ik kan echt niet zonder koffie. Ik smeer broodjes voor mijn kinderen en schenk wat te drinken in. Als zij hun broodjes eten, pak ik mijn tweede kop koffie. Ik begin langzaamaan weer “mens” te worden, al zal het vandaag niet veel zijn.

Ik weet dat er boodschappen gedaan moeten worden. Pfff, dan moet ik nadenken over wat ik wil eten (eigenlijk niets). Ik heb tegenwoordig een papiertje in de keuken liggen waar ik alles meteen op schrijf wat ik opgemaakt heb. Ik stel het boodschappen doen maar even uit.

Als de kinderen bij mij zijn, betekent dit automatisch dat de was gedaan moet worden, ook zo’n dingetje. De was draaien lukt me nog net. Maar dan moet de wasmand naar de droger, die op zolder staat. Halverwege merk ik dat ik eigenlijk de kracht niet heb om de wasmand naar boven te tillen. Maar ik moet door. Gevoel van opluchting als de was in de droger zit, maar ook het stemmetje wat me vertelt dat ik zelfs dit niet kan. Was vouwen komt vast een andere keer.

En ik loop weer naar beneden en laat me op de bank zakken. Even bijkomen. Ik probeer de balans te bewaren tussen rust en aandacht voor de kinderen. Steeds ruimte creëeren voor hen, maar tegelijk voelen dat dit energie kost die ik niet heb. Maar alles voor m’n kinderen.

Tegen het eind van de middag drukt de gedachte aan de boodschappen inmiddels zwaar. De kinderen moeten wel eten, dus het moet echt gebeuren. Dus naar buiten, mensen tegenkomen. Slalommend door de winkel verzamel ik m’n boodschappen om maar zo min mogelijk mensen tegen te komen. Altijd fijn als er geen bekenden in de winkel zijn. Zwaar overprikkeld van alles wat op me afkomt in een winkel, rij ik naar huis.

Thuis plof ik weer op de bank. Nog een half uurtje voor ik ga koken. En ondanks dat ik kotsmisselijk van de geur van eten word, is dit ook een rustig momentje van de dag. De kinderen mogen zich op dit tijdstip altijd even vermaken met een scherm en ik sluit me af in de keuken.

Het avondeten is nog steeds een familiemomentje. We zitten met z’n drietjes aan tafel. Ik luister naar de avonturen van de dag. Hun enthousiasme is mooi om te zien, daar probeer ik van te genieten. Het geluid knalt door mijn hoofd en helaas vraag ik met enige regelmaat het stemvolume iets naar beneden te brengen. Ik voel me schuldig dat ik niet mee kan in hun enthousiasme, en dat ik hen moet beperken in hun stemvolume. Na het eten spelen ze nog even met de Lego en dan gaan ze slapen.

Als zij slapen, trek ik me terug. Op zoek naar rust in mijn hoofd.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: