Presteren

Als kind op de basisschool had ik altijd het gevoel dat ik anders was, dan de anderen. Ik had weinig aansluiting. Zij begrepen mij niet en ik ben niet. Ik speelde nauwelijks met meisjes, barbies en poppen. Ik was buiten in een boom, een hut of speelde met Lego.
In plaats van gezien te worden, of te mogen zijn wie ik was, werd mij altijd verteld dat niet moest denken dat ik bijzonder was. En dat ik maar normaal moest doen.

Gesprekken gaan bij mij het liefst over echte zaken. Koetjes en kalfjes-gesprekken vind ik saai en ingewikkeld. Ik communiceer ook op directe wijze, wat soms hard en confronterend over kan komen. Als ik iets zeg, wat dan niet zo handig is, hoor ik meestal: “Nou, Joos!” of “Joohoos!” Niet dat mij daarna uitgelegd wordt wat dan niet zo handig was, of waar ik vergeten was rekening mee te houden.

Ik ben hiermee mijn zelfvertrouwen verloren.

van Pinterest, maker onbekend

Dit maakt dat ik mij al van jongs af aan altijd probeer aan te passen. Dit kameleon-gedrag zorgt ervoor dat ik mij nooit vrij genoeg voel om volledig mezelf te zijn. Het zelfvertrouwen om zelf juiste inschattingen te maken wat er van mij verwacht wordt, is weg.
Ik weet nooit welk masker ik moet dragen, welke kleding gepast is, welke dingen ik wel en niet kan zeggen. Ik loop altijd op de toppen van mijn tenen. En voel ik me ook vaak heel eenzaam. Hoe groter de sociale groep, hoe eenzamer ik mij voel. Verloren tussen alle mensen, waar ik geen echt gesprek mee kan voeren. De sociale verwachtingen die ik niet snap. Dus ik pas me aan, ik trek me terug.

Om wel gezien te worden, gewaardeerd te worden, goed genoeg te zijn, heb ik de lat voor mezelf zeer hoog gelegd. Ik ben nooit tevreden met mijn prestaties. Ik heb mezelf aangeleerd dat ik mensen niet mag teleurstellen. Ik mag dus ook geen nee zeggen.
Als mensen boos of teleurgesteld zijn, dan ligt dat aan mij. Als ik boos of teleurgesteld ben, dan ligt dat ook aan mij. Je kan immers alleen jezelf veranderen.
Deze prestatiedrang heeft inmiddels ook een keerzijde. Ik moet 10.000 ballen in de lucht houden, waarvan er geen één mag vallen. En dat lukt niet meer.
De zorg voor de kinderen is voor een deel verschoven naar hun vader, ik werk nog maar een klein gedeelte van mijn uren (alleen om ritme te behouden), ik ben gestopt met mijn studie, mijn huishouden is verre van optimaal. En mijn sociale wereld is bewust steeds kleiner, om de prikkels te minimaliseren.

En wat het me tot nu toe oplevert: niets! ik ben een grote mislukkeling! Het gevoel van altijd tekort schieten, richting mijn kinderen, richting mijn vrienden, richting mijn werkgever, maar vooral richting mezelf.
In mijn depressie mag ik van mezelf niets doen. Eigenlijk gun ik mezelf dat niet eens, maar dit is de enige manier om niet nog meer te falen.

Janineripper.com (c)

Jose

Eén opmerking over 'Presteren'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: