Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Jongens huilen niet en Jose ook niet

Ik ben 7 jaar oud en spreek met mezelf af: “Jongens huilen niet en Jose ook niet.” De aanleiding kan ik me niet herinneren.

Ik weet dat ik me altijd meer een jongensachtig meisje was, dan andere meisjes. Niet dat ik me ooit een jongen gevoeld heb, of een jongen wilde zijn. Alleen ik vond de meeste dingen die meisjes doen niet leuk en wat jongens doen veel leuker.

De gevolgen van deze afspraak met mezelf kon ik op dat moment niet overzien. Het lijkt een onschuldig zinnetje, maar uiteindelijk was het dat niet.

Ik blokkeerde alle emoties. De enige manier waarop ik nog uiting kon geven aan mijn boosheid en verdriet was knokken. Na de basisschool stopte dit vechten. De blokkade bleef bestaan.

En nu? Huilen doe ik alleen als er niemand bij is. En als dat een keer mislukt, dan faal ik. Als ik emoties laat zien, zie ik dat bij mezelf als een zwakte. Als ik emoties van andere zie, dan vind ik dat mooi.

Van Pinterest, maker onbekend

Gevoelens zijn mooi en ingewikkeld. Ik weet dat ik eigenlijk een sensitief en emotioneel persoon ben, maar dat zullen anderen bijna nooit zien.

Als ik straks in de behandeling ga, zal dit punt weer besproken gaan worden. Een klein zinnetje met grote gevolgen, wat ik moet afleren.

Jose

Advertentie

3 gedachten over “Jongens huilen niet en Jose ook niet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: