Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Bevriend met de dood

Als kind was ik doodsbang voor alles wat met de dood te maken had. Ik durfde niet eens in de buurt van een begraafplaats te komen. Als 12-jarige had ik hierover een gesprek met een voorganger. Hij vertelde me dat het was alsof Jezus naar me toe zou komen en me mee zou nemen, en dat je dan gewoon mee loopt.

In het jaar 2017-2018 stond ik meerdere malen op een uitvaart van zelfdoding. De jongste was pas 15 jaar en de oudste 65. Ik was boos en verdrietig. Ik zag het verdriet van de mensen om me heen. Ik nam afscheid van mijn lieve collega, waar ik nauw contact mee had. Ik stond naast een van mijn vrienden die afscheid van zijn zoon nam. Achter een vriendin die hoogzwanger afscheid nam van haar vader. Ik begreep er niets van.

Hoe wanhopig was de persoon die dit deed? Was er dan niemand die hen nog had kunnen helpen? Zag die persoon dan echt geen toekomst meer?

In 2019 was ik bij een voorstelling van Marco van der Straten, “als ik in de hemel kom“. Iemand vertelde dat hij/zij het moment van doodgaan zag als in één adem. Je ademt je laatste adem hier op aarde uit en je ademt het volgende moment in de hemel weer in. Mijn angst voor de dood werd weer een stukje kleiner.

In het voorjaar van 2019 stortte ik zelf compleet in. En het werd zo zwart in mijn hoofd dat ik me voor het eerst kon voorstellen dat je voor de dood zou kiezen. In eerste instantie hield ik die gedachte voor mezelf. Ik schaamde me.

Na verloop van tijd liet ik wel eens iets vallen, meestal in verkapte woorden. Steven begreep als eerste wat ik echt bedoelde. Hij wijst me steeds weer op het feit dat ik 2 jonge kinderen heb, die hun moeder nodig hebben. Op andere kleine lichtpuntjes, die als een eenzame ster in de nacht flikkert.

Hoe zwarter het werd, hoe duidelijker het voor mensen om me heen het werd hoe diep ik eigenlijk zat. Het idee dat ik er een eind aan zou maken, werd steeds concreter. Mijn psycholoog noemde dit “bevriend raken met de gedachte”. En ja, ik begaf me op de glijdende schaal.

In het najaar zocht ik van alles uit. Ik weet welke liedjes ik op mijn begrafenis wil, waar ik begraven wil worden, welke uitvaartondernemer. Ik weet hoe ik het zou gaan doen. Ik heb een lijst met alle mensen die voor mij belangrijk zijn.

Vlak voor de kerst kreeg ik een rouwkaart van een 30-jarige jongen, die wel een punt zette. En hoe erg ik het ook voor zijn familie vind, mijn eerste reactie was jaloezie. Hij heeft wél zijn rust.

En toch… Ik heb besloten tot de komma, en niet de punt. Ik heb de middelen waarmee ik het zou doen bewust niet tot mijn beschikking. Om te voorkomen dat ik in een opwelling toch ga doen, waar ik aan de ene kant zo naar verlang, maar ook ervaar als het ultieme falen.

Sinds ik antidepressiva gebruik, is het verlangen naar de rust en complete stilte niet minder. De jaloezie bij een overlijdensbericht is er ook nog steeds. Maar de actieve gedachte om de punt te zetten is er nu niet. Ik houd me vast aan de kleine lichtpuntjes die er zijn. Al moet ik ze soms echt zoeken of ze me laten aanwijzen.

Jose

Advertentie

5 gedachten over “Bevriend met de dood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: