Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Help me dan

In de voorjaar van 2019 stortte ik in. En ik was niet van plan om me te laten kennen. Doodmoe reed ik naar kantoor, zette daar mijn masker op en werkte knetterhard. ’s Middags reed ik steeds vaker huilend naar huis. In de auto als niemand me zag, mochten de tranen er zijn. Vaak vluchtte ik ’s avonds naar het strand, liep een stuk, luisterend naar mijn muziek. Ik ging ergens zitten en liet het geruis van de golven en de zilte zeewind rust in mn hoofd brengen. Bij slechter weer reed ik een rondje Nederland, met gemak zo’n 300 kilometer om mijn hoofd tot rust te krijgen. Uiteindelijk reed ik altijd terug naar huis en lag wakker in bed.

Dit ritueel hield ik jaren vol. Voor de mensen om mij heen leek alles goed te gaan. Hoe dichter mensen bij me stonden hoe beter ze wisten hoe het echt zat. Ik zei wel dat het niet lekker ging, maar emotioneel werd ik zelden.

Ik trouwde in 2004. De eerste keer dat ik over een scheiding nadacht was in 2007. Ik had geen idee hoe ik verder moest met mijn huwelijk. Ik zocht naar begrip, maar dat vond ik niet. Ik zette mijn maskers weer op en ging door. Het kameleon-gedrag was weer het enige dat ik kon.

De definitieve knoop hakte ik uiteindelijk pas in 2018 door. Met de focus om het voor mijn jongens zo goed mogelijk te regelen, wilde ik voorkomen dat we in een vechtscheiding zouden belanden. Ik heb veel op mijn tong moeten bijten, dingen geslikt en de schijn opgehouden. Maar van binnen ging ik kapot.

En in het voorjaar van 2019 was ik compleet gesloopt. Ik kon niet meer. Een goede vriend van mij zei me steeds dat ik aan de bel moest trekken. Dat het zo niet langer ging. Ik liet me pas in juli 2019 overtuigen en trok aan de bel bij mijn werkgever.

Ik moest 6 weken thuis blijven. Niet dat ik door mijn functie helemaal los kon laten, maar de druk was er gedeeltelijk af. Na 4 weken moest ik me melden bij de bedrijfsarts. Zij was van mening dat voor “overspannen” 6 weken rust stond en die had ik dan gehad. Ik moest na 6 weken weer aan het werk. Bij de volgende stap van uitbreiding van uren, gaf ik bij mijn manager aan dat het veel te hard ging. Wij besloten samen om een kleiner stapje te maken. Hierover zijn wij beide keihard teruggefloten. En ik besloot me niet meer te laten kennen.

Ik ging terug in mijn oude functie. Ik zette de maskers op en ik pakte mijn kameleon-gedrag wederom op. Omdat ik te moe was om hetzelfde tempo als eerder aan te houden, werkte ik de avonduren erbij.

Mijn 2 jongens zijn heel lief, maar zeker niet de makkelijkste. Dat was al zo van klein af aan, maar na de scheiding werd bepaald gedrag zichtbaarder. We hadden al diverse jaren intensieve gesprekken op school over hulp en begeleiding. In de winter van 2020 werd de jongste opgenomen in een psychiatrische dagbehandeling van een ziekenhuis om te kijken naar een ontwikkelingsstoornis. Vlak voor de zomer werd duidelijk dat hij autisme heeft. Daarna doorliep de oudste ook hetzelfde traject en ook hierbij was de uitkomst hetzelfde. Voor beide kinderen moest een nieuwe school gezocht worden en weet ik hoeveel formulieren ingevuld, gesprekken gevoerd en beslissingen genomen worden.

Kortom in het jaar dat ik instortte, kwamen er 2 grote zorgtrajecten bij. En ik gaf meerdere keren aan dat ik het niet trok, dat het allemaal erg zwaar was. En dat ik op de toppen van mn tenen liep.

Maar ja, ik ben zoals altijd erg analytisch, en laat weinig emoties zien. En blijkbaar is dat wel nodig om serieus genomen te worden.

In oktober 2020 had ik weer een gesprek met mijn huisarts. Zij regelde een gesprek met alle zorgorganisatie waar wij mee te maken hadden. En zij hamerde maar op een ding. Jose gaat dit niet meer volhouden. Het moet anders! Ik meldde me weer gedeeltelijk ziek op mijn werk. Eigenlijk ben ik daartussen nooit beter geweest, maar werkte ik wel weer fulltime. Mijn huisarts hoorde wat ik zei: “help, me dan!”

Inmiddels word ik wel serieus genomen. De bedrijfsarts (ander dan eerder) neemt het serieus en helpt me, in plaats van me het gevoel te geven dat ik me aanstel. Op mijn werk wordt wisselend gereageerd. Het ene moment krijg ik ruimte en het volgende moment verwachten ze nog van alles. Ik heb via een psychiater in een ziekenhuis antidepressiva gekregen en sta ik op de wachtlijst voor behandeling in een ander ziekenhuis.

Ook de hulp aan huis voor mijn kinderen loopt inmiddels. Na maanden wachtlijsten lijken nu sommige dingen goed te komen.

Niet dat het nu beter met mij gaat. Juist een stukje rust zorgt nu voor ruimte in mijn hoofd voor monsters, voor de vermoeidheid die oneindig lijkt. En ik zit in een diep zwart gat te wachten op een intake gesprek voor de dagbehandeling, nog 3 weken. En dan hoop ik echt geholpen te worden.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: