Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Wachten duurt lang

Half september besloot ik in overleg met mijn psychotherapeute dat er andere hulpverlening nodig was. Ik draaide in kringetjes en eigenlijk structureel te laag of verder naar beneden. Suïcidale gedachten waren meer wél dan niet aanwezig. Ik kwam niet meer vooruit.

Op 25 september werd ik via de huisarts verwezen naar de psychiatrie. Ik kwam in ziekenhuis A terecht. Dat wilde ik ook graag, omdat mijn kinderen daar gediagnosticeerd waren. Zij kenden onze gezinssituatie al en ik hoopte dat me dit zou helpen om een goed totaalbeeld te krijgen, voor zowel mezelf als voor de kinderen.
Op 10 december mocht ik komen voor een intakegesprek. Na dit gesprek ben ik begonnen met antidepressiva en vertelden ze me dat dagbehandeling goed voor me zou zijn. Hiervoor kon ik niet in dit ziekenhuis terecht, maar werd ik doorverwezen naar ziekenhuis B. De verwijzing verliep via mijn eigen huisarts. En ik kwam opnieuw op een wachtlijst.

Vandaag was het dan zover. Mijn gesprek in ziekenhuis B. Een uur voor het gesprek werd de spanning zo hoog, dat ik huilend op de bank zat. Ik wilde niet meer. Ik was bang, bang voor alles. Ik wilde vluchten. Ik belde mijn zus en al pratend maakte ik me klaar om te vertrekken.

De intake in ziekenhuis B was eigenlijk een soort herhaling van het intakegesprek in ziekenhuis A. Ondanks dat ziekenhuis B al een uitgebreid verslag had van ziekenhuis A, moest ik allerlei vragen opnieuw beantwoorden. Ik merk dat ik inmiddels al zo vaak mijn verhaal gedaan heb, dat ik dan ook niet zo goed meer weet wat ik moet vertellen. Eerste deel van de intake was met een arts-assistent, die dit daarna met de psychiater ging bespreken. Daarna mochten wij erbij komen. Aan het einde van dit gesprek gaven ze aan dat ik inderdaad baat zou hebben bij een dagbehandeling. Ze gaven de optie voor een 1-daagse of 4-daagse behandeling. Ik ken mezelf inmiddels genoeg dat ik weet dat een 1-daagse behandeling me niet gaat helpen. Ik kan dan te makkelijk mijn masker op houden. En natuurlijk heb ik alleen mezelf daarmee, maar het blijft makkelijker om weg te lopen van moeilijke dingen dan de confrontatie aan te gaan.

Voor de 4-daagse moet ik een intake gesprek hebben met een psycholoog. Als deze ook vindt dat ik in aanmerking kom, dan kom ik op de wachtlijst. Deze kan weken tot maanden duren, afhankelijk van de lopende behandelingen en hoeveel mensen er nog voor mij op de wachtlijst staan.

Hierdoor werd ik compleet uit het veld geslagen. Ik dacht dat ik al op die wachtlijst stond. Dat op basis van de besprekingen met ziekenhuis A de eerste stappen al gezet waren. Maar helaas. Ik moet opnieuw op een wachtlijst, als die psycholoog dat ook goed vindt.

Na wat verder gesproken te hebben, vroeg mijn zus wat ik dacht. Ik wist niets te zeggen. Ik heb voor mijn gevoel geen andere keuze, dan nog langer te wachten. Mijn zus kent me dan echt goed en kwam voor mij op. Dan blijkt dat er nog opties zijn voor acute behandeling of een opname.

Een opname van 4 weken waarbij er vooral geobserveerd wordt. Dit heb ik afgewezen. Dit zou namelijk ook weken zonder mijn kinderen betekenen. En dan is er alleen een observatie geweest.

Bij de acute behandeling krijg je een soort voortraject, waarbij met name de structuur (rust, ritme en plannen) al geoefend wordt, maar nog niet echt behandeld. Ik ga natuurlijk mezelf al wel tegen komen, wat mogelijk een voordeel is in het latere traject. Dit is afhankelijk van de ruimte 1 tot 3 dagen in de week.

Morgen belt het ziekenhuis wat ik wil. Ik heb nog een paar uur om na te denken.

Voor nu ben ik intens verdrietig. Uit het veld geslagen.
In september besloot ik dat er echt ingegrepen moest worden, omdat ik er steeds actiever mee bezig was om een punt te zetten.
Inmiddels zijn we 5 maanden verder en de volgende wachtlijst komt er aan. Ik heb echt naar dit gesprek toe geleefd. Nou ja, geleefd, eerder gesurvivald.
18 februari was het doel, dat moest ik halen.
Alleen ik heb nog steeds niets, ja een volgend loket, een nieuwe wachtlijst.

Ik weet niet hoe ik dat vol ga houden.

Jose

Advertentie

Eén opmerking over 'Wachten duurt lang'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: