Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Geef mij je angst, Oceaan

In 2017 traden Guus Meeuwis en Racoon samen op. De mix van Geef mij je angst en Oceaan maakt het voor mij een bijzonder lied. Dit is persoonlijk niet mijn smaak qua muziek, maar de combinatie van de tekst is mooi.

Guus Meeuwis & Racoon –
Geef Mij Je Angst / Oceaan

Je zegt, ik ben vrij, maar jij bedoelt, ik ben zo eenzaam.
Je voelt je te gek, zeg jij, maar ik zit niet te dromen.
Want die blikken in je ogen, zeggen alles tegen mij.
Ik voel me precies als jij, dus jij kan eerlijk zijn.

Er is verrekte veel te zeggen
En te liegen nog veel meer
Heel veel bagger bloot te leggen
Al doet het graven nog zo’n zeer
We zijn twee eikels maar we leren

Een oceaan om in te vluchten
En nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan hoe lekker zou het zijn

Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht, ik geef je de morgen terug.
Zolang ik je niet verlies, vind ik heus wel m’n weg met jou.

Een oceaan om in te schuilen Nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen Alsjeblieft
Het leven jaagt geen angst meer aan
Ik heb al zo ver moeten kruipen
Het laatste stuk zal ook wel gaan
Tot ik ga staan

Een oceaan om in te vluchten
En nooit jaloers te hoeven zijn
Liefde om je hart te luchten
Een oceaan alleen van mij

Geef mij het gevoel, dat ik er weer bij hoor voortaan.
Ik ga met je mee, nee ik laat je nu nooit meer gaan.
Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.
Geef mij nu de nacht, ik geef je een morgen terug.
Zolang ik je niet, verlies, vind ik heus wel m’n weg met jou.

Want dit is voor mij een groot deel hoe depressie is. Ik roep wel dat alles oké is, maar de werkelijkheid is rauw en pijnlijk. Ik ben alles behalve oké. Ik lieg over de werkelijkheid. Ik moet door de bagger van mijn hoofd heen. En ja, die oceaan waarin ik verdrink.

En ergens zit er ook hoop in de tekst. Alles wat je mag geven en je er iets anders voor terug zal krijgen. En “Ik heb al zo ver moeten kruipen. Het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan”.

Ik heb aan mijn psychiater in december gevraagd of er geen mogelijkheid was om mij in coma te brengen. Slapen tot deze rauwe werkelijkheid voorbij is, en dan uitgerust wakker worden. Helaas werkt het niet zo.

En soms schreeuw ik om een lifeline, maar ook zo vaak kruip ik weg in mijn coconnetje en wil ik alleen maar zinken. Weg van de rauwe werkelijkheid, weg van de vermoeidheid, weg van de strijd. Zinken naar de bodem van eeuwige rust.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: