Eenzaamheid

Worstelen met een depressie is zo ontzettend eenzaam. Die eenzaamheid komt door meerdere dingen die mee spelen.
Allereerst is de strijd in mijn hoofd is eenzaam. Als je nog nooit met een depressie geworsteld hebt, heb je geen idee. Het is zoveel zwaarder dan somberheid of oververmoeidheid.
Een tweede punt wat bij veel mensen met een depressie speelt, is dat ze zich terugtrekken van hun sociale omgeving. In mijn hoofd weet ik dat mensen om me geven, om me heen staan. Alleen de prikkels die sociale contacten met zich mee brengen, zijn overweldigend. Je kunt ze gewoon niet aan. Je trekt je terug. Soms heeft dit ook te maken met de punt die iemand wil zetten, hoe kleiner het kringetje om je heen, hoe minder mensen je pijn denkt te doen.
Als laatste wat in elk geval bij mij speelt, is de bescherming die ik rond mezelf opgetrokken heb. Ik leef al jaren met een dikke muur om me heen en vele maskers op om maar niet te laten zien hoe ik me écht voel. Ik heb dit al eerder benoemd als kameleon-gedrag.

Ik weet dat ik niet de enige ben, die dit zo ervaart. Op de OBDT is er veel (h)erkenning.

Zoals ik net zei, ik weet dat mensen om me heen staan en om me geven. Ik krijg ook lieve berichtjes, kaartjes en appjes. Die heb ik ook écht nodig! Heel fijn om van mensen iets te horen. Reageren is lastig, omdat ik geen idee heb wat ik moet zeggen. Maar het blijft goed om te merken dat mensen mij niet vergeten. Ieder klein contactmomentje is een antwoord tegen de monsters die graag mijn eenzaamheid bevestigen.

Depressie maakt ook dat die berichtjes me niet in mijn gevoel raken. Mijn gevoel is te diep weg gezakt. In mijn lijf hangt een dikke deken van somberheid en afstandelijkheid.

Onder die dikke deken, achter de muren en maskers, zit een klein meisje. Een klein meisje dat zo graag begrepen wil worden, geliefd wil zijn, angstig is voor afwijzing. Ze verstopt zich om niet weer (meer) gekwetst te worden. Zichzelf beschermend tegen de boze buiten wereld. Maar oh, wat voelt ze zich alleen en eenzaam.

Ik vind het best lastig uit te leggen. Want dat kleine meisje in mij wil zo graag vastgehouden worden, geliefd worden. Ze zoekt naar waardering, gezien worden, tot bloei mogen komen, haar dromen waar maken. En meteen ook is mijn systeem inmiddels zo sterk geprogrammeerd op het meisje beschermen,. Bij ieder signaal (echt of een monster in mijn hoofd) dat voor mijn gevoel een teken van onveiligheid is, vlucht ik automatisch. Iedereen die te dichtbij komt, duw ik weg. Ik ervaar continue stress, angst en vluchtgedrag.

Ik probeer mezelf te beschermen en verberg mezelf achter de muren en maskers. Maar soms ook letterlijk, ik loop dan weg uit een situatie. Bij de OBDT hebben ze me inmiddels feilloos door. Ik laat iedereen voor gaan in de gesprekken. Want zodra het over mij gaat, komen we in de buurt van het kleine meisje. Daar begint ook de paniek steeds. Ik weet dat ik dat kleine meisje moet bereiken. Dwars door de muren, maskers en dekens heen. Ik vind het doodeng.

Jose

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: