Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Vluchtstand

Vanmorgen werd ik pas laat wakker, maar voelde me zo moe. De onrust gierde door mijn lijf. Ik wil dit niet meer. Ik wil niet meer moe zijn, niet meer dat sombere gevoel. Ik wil niet meer nadenken over mijn zelfbeeld, niet de strijd aan gaan met de monsters in mijn hoofd. Ik wil weg, weg van alles. Ik zit op de vluchtstand.

Ik probeerde mezelf af te leiden door te gaan knutselen. Eigenlijk moet ik vandaag hardlopen, maar ik heb echt 0 energie. Zelfs een wandeling buiten is teveel.

Terwijl ik knutsel, laten de gedachtes me niet los. In mijn hoofd vormen zich afscheidsbrieven. Dit is absoluut code rood. Ik pak mijn telefoon en app Ian.

Als ik vertel hoe het gaat, zegt hij dat vluchten geen zin heeft omdat ik mezelf mee neem. Tja, dat realiseer ik me maar al te goed. De andere optie is dan de punt zetten. Dan zijn al deze gevoelens en gedachtes er zeker niet meer. Maar uiteindelijk is dat niet wat ik wil, wat ik niet mag doen.

We appen lang over de strijd in mijn hoofd. Over alle monsters die me steeds vertellen dat ik niets ben.

Hoe ik daar zo ontzettend mee geconfronteerd word in alle therapieën. Vooral in de ik-versterkende en cognitieve therapie. Voor deze therapieën moet ik een dagboek bijhouden. Anders dan een blog moet ik daar iedere dag 3x een positieve gebeurtenis in opschrijven. Daarbij moet ik mijn positieve emoties schrijven. En vervolgens moet ik zeggen wat deze gebeurtenissen over mijn karakter en eigenschappen zeggen (ook positief).

Die laatste kolom blijft bij altijd leeg. Ik heb werkelijk geen idee welke positieve kenmerken ik aan mezelf moet toe schrijven.

Ian hielp me met kenmerken te benoemen die hij bij mij ziet. Dat is goed om te horen, vooral omdat ik weet dat het niet in zijn karakter zit om dingen te zeggen die hij niet meent. Dat maakt het ietsiepietsie makkelijker om ze binnen te laten komen.

Samen spraken we ook welke kenmerken ik heb die in de toekomst van pas gaan komen. We kwamen zelfs in gesprek over mijn toekomstdromen. Hij stimuleerde me een aantal dingen vast te houden en verder te dromen.

Dat was fijn. Na anderhalf uur namen we afscheid. En ik was in staat om wat andere dingen te gaan doen.

Ik pakte wat spullen en ging in de tuin werken. Toch fysiek bezig zijn en afgeleid blijven. Achteraf ben ik veel te lang doorgegaan. Ik was helemaal leeg en stond te trillen op mijn benen. Grenzen bewaken is ook zo’n lastig item waar ik hard aan werk. Die prestatielat blijf ik hoog leggen, want wie ben ik zonder mijn prestaties? Vanmorgen lukte het me wel om te beslissen niet hard te lopen, maar nu was ik alsnog over mijn grenzen heen gegaan.

Morgen weer een nieuwe dag. Ik ga ’s middags naar mijn zusje.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: