Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Was het maar zo makkelijk

Iedere dag heb ik contact met mensen die een depressie hebben. En uit eigen ervaring en die van de mensen om me heen kan ik zeggen: “het is gewoon kut”.

Depressie is niet een knop omdraaien, een nacht goed door slapen, of je schouders er onder zetten. Het is geen winterdipje, die je weg kan poetsen.

Ik heb me heel erg geërgerd aan de campagne “hey, het is oke”. Het idee achter de campagne is goed. Maar voor iemand die last heeft van depressie (of andere psychische klachten) is het alles behalve oke. Vandaag heb ik de website wat uitgebreider bekeken. En ik moet toegeven dat deze best oke is. Vooral de fabels rond psychische aandoeningen waren duidelijk.

Rond psychische (en psychiatrische) aandoeningen heerst nog steeds een taboe. In mijn jeugd kwam ik voor het eerst in aanraking met mensen die borderline en depressief waren. Verschillende factoren daar om heen, maakte dat ik dacht dat je wel heel “gestoord” moest zijn om het zover te laten komen. Dat mensen ook nooit zouden genezen. En vooral dat ik het nooit zover bij mezelf zou laten komen.

En nu loop ik zelf al jaren met een depressie rond. Ik weet inmiddels dat er verschillende factoren een rol gespeeld hebben, waardoor het zover gekomen is. Achteraf had ik een aantal factoren misschien kunnen beïnvloeden, maar lang niet allemaal.

Veel mensen om me heen hadden niet door dat het zo slecht met me ging. Dat wilde ik ook helemaal niet. Ik was erg goed in het verbergen van mijn echte gevoelens. Ik ben ook niet de hele dag somber. Ik kan lachen, me soms blij voelen. Terwijl die depressie in mij doorgaat. Ik ben nooit een hele dag blij, opgelucht of mezelf. Alleen de wereld ziet daar maar weinig van.

Ik word ook weer beter. Alleen die weg is zwaar. En het is een eenzame weg. Als je een depressie niet in je lijf gevoeld hebt, dan heb je werkelijk geen idee. Zoals ik dat vroeger ook niet had. Sociale contacten zijn lastig, overprikkelend en vermoeiend. Je bent liever alleen. Die combinatie maakt de weg alleen maar eenzamer.

Ik ben deze blog ooit begonnen therapeutisch voor mezelf, maar daarbij is ook het verlangen ontstaan om het taboe te doorbreken. Ik sprak gisteren met Ian over toekomstdromen. Ik zie mezelf ooit nog wel eens voor groepen mensen staan om mijn verhaal te vertellen. Om die anonieme luisteraars te bemoedigen dat ze niet de enige zijn. En dat er een weg terug is. Dat met goede hulp van psychologen en psychiaters er echt een heleboel kan verbeteren.

Gemiddeld krijgt de helft van de mensen een keer in zijn leven een psychische aandoening. Dat is veel, dus het taboe mag echt wel eens doorbroken worden. Ik geloof niet dat mensen een psychische aandoening krijgen door de corona periode. Ik geloof wel dat de sluimerende aanwezigheid hiervan nu sneller naar buiten komt.

In die zin is de campagne “hey, het is oke” wel goed. Praten helpt altijd. Iemand helpen met kleine dingen die moeilijk zijn ook. Structuur is het belangrijkste voor iemand met een depressie. Slaapritme, goed eten en naar buiten, wandelen, hardlopen. En die structuur vasthouden is voor mij al maanden een strijd. Dan heb ik het niet eens over administratie, huishouden, boodschappen etc. Je kan daar een ander altijd mee helpen. Want als het allemaal zo makkelijk was, dan was mijn voorjaarsschoonmaak allang af.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: