Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Omhoog

Vandaag moest ik op de groep mijn levensverhaal voorlezen. Een verhaal van maximaal 5 kantjes, waarop ik mijn geschiedenis beschreef. Alle gebeurtenissen die indruk gemaakt hebben, kwamen er ik voor. Oke, niet alle, maar alle gebeurtenissen die bijgedragen hebben aan waar ik nu sta, diep in een depressie.

Ik was vanmorgen wat eerder op de groep. De laatste dagen was ontbijten erbij ingeschoten. En dat merkte ik gisteren bij het hardlopen. Op voorstel van één van de groepsgenoten afgesproken dat ik iets eerder kom en daar ontbijt.

Daarna begonnen we met PMT. De groep was klein, omdat er 2 mensen afwezig waren. Dus we waren met zijn vijfen over. We begonnen met basketballen. Iedereen een eigen bal en lekker rondlopen en schieten. Op zich is dat wel leuk, maar het stuiteren van de ballen is enorm overprikkelend.

Na het basketbalken mochten we met alle materialen die we konden vinden een toren bouwen. Dit werd nogal chaotisch, want iedereen had andere ideeën en overleggen blijkt dan best moeilijk. Dit leidde ook tot enige discussie in de nabespreking. Maar we hebben een toren tot het plafond gebouwd.

Na de PMT was het huiswerkuur. Ik moest nog huiswerk maken, maar koos er voor om rustig te worden. Ik heb mijn dekentje gepakt en ben in ruimte F gaan liggen. Ik heb niet echt geslapen, maar wel liggen doezelen.

Rond 13 uur opgestaan en mijn lunch gegeten. De rest van de groep was weg. Een had een individueel gesprek. De rest was naar de Mac gegaan. Blij dat ik niet mee hoefde.

Na de lunch hadden we plangroep. De plangroep opende met het voorlezen van mijn verhaal. Dat ging eigenlijk prima.

Een aantal dingen vielen mijn groepsgenoten op. Dat ik me nooit helemaal mezelf heb kunnen zijn. Dat gevoel klopt, mijn kameleongedrag maakt dat ik me altijd aanpas. Maar ook dat ik inmiddels het contact met de kleine Jose verloren ben. Die verbinding moet in de komende maanden hersteld worden. Of in elk geval gaan we er een begin mee maken.

En dat ik tot nu toe nog nooit op mezelf gewoond heb. Ik ging van huis uit samenwonen en pas na de scheiding kreeg ik een huis voor mij alleen (met de kinderen). Nu de kinderen minder bij mij zijn, heb ik echt tijd voor mezelf. En het advies was dan ook om deze tijd echt voor mezelf te gaan gebruiken. Hoe moeilijk ik ook vind, om mezelf in een middelpunt te zetten. Het mag nu!

Tijdens het voorlezen vertoond ik geen emoties. Ik voel veel van de emoties van toen niet. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ik ze nu niet kan voelen. Hier ligt ook een uitdaging voor de komende weken. Samen met een groepsgenoot een schema opgezet waarbij ik na iedere therapie moet voelen en aangeven hoe ik me voel. En ik kan in mijn hoofd heel goed snappen wat ik diep van binnen voel, maar om dat gevoel ook werkelijk toe te laten. Echt verdrietig, boos, blij, bang te zijn, maar wat vind ik dat eng!!

Vanmiddag mijn auto bij de garage gebracht en daarna bij Jo gegeten. Even zitten kletsen. Samen een documentaire op NPO2 gekeken over Peter Hein. Indrukwekkend, morgen deel 2 en overmorgen deel 3. Een aanrader, wat mij betreft.

Zometeen de dodenherdenking. Vroeger vond ik die 2 minuten stilte lang duren, nu vind ik stilte het fijnste wat er is. Even tot mezelf komen.

Jose

Advertentie

Eén opmerking over 'Omhoog'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: