Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Indrukwekkend

Gisteren keek ik samen met Jo de eerste aflevering van Op de Vlucht. Het indrukwekkende verhaal van Hein. Als kind gescheiden van zijn ouders ondergedoken, de interviews met zijn ouders, maar ook het gesprek met zijn kinderen.

Hij vertelde dat pas in 1992 “ze hem alsnog te pakken hadden gekregen”. Het lang doodgewaande oorlogstrauma kreeg alsnog de overhand en hij raakte in een depressie.

Na de eerste aflevering op 4 mei, volgen nog 2 afleveringen op 5 en 6 mei. Echt een aanrader wat mij betreft.

Tijdens de nationale dodenherdenking werden we stil. Niet alleen omdat het moet, maar ook omdat we ademloos luisterden naar het gedicht van Amara van der Elst.

Amara van der Elst

waar woorden tekortschieten
raakt de waarheid het hardst
wat gedaan is zouden we liever vergeten
maar niet de lessen die het meebracht
want waar de een niet weet
kan de ander aanvullen
waar we nooit geweten
is soms het schadelijkst
soms willen we alles maar loslaten
maar wanneer we de handen openvouwen
zien we niet wat we allemaal op ons rug dragen
de rouw zelfs voor onszelf onzichtbaar geworden
de wonden ondichtbaar
want hoe verzacht je oude pijn met nieuwe woorden?
is het ‘geleden onder’ of ‘gestreden voor’
wanneer twee verhaallijnen door mijn bloed stromen
waar Indo en Nederlander in één lichaam samenkomen
wie is dan de sterkste vechter in de kooi?
ik leerde half en half maken heel mooi
er is gevochten en gevallen voor waar ik nu sta
ogen nog vochtig in dankbaar bestaan
bewust van verleden
wijzer in het heden
de pijn morgen nog steeds niet volledig verdwenen
er zijn wonden onder de huid die niet helen
nog honderden ongehoorde verhalen te delen
je hoort de echo in de stilte
niet wie harder schreeuwt
maar stiller denkt

niet wie harder schreeuwt
maar stil herdenkt

Wat mooi als je zo met woorden zoveel meer kunt overbrengen dan alleen de woorden op zich.

“Niet wie harder schreeuwt, maar stiller denkt”. Een fantastische moderne variant van spreken is zilver, zwijgen is goud.

Want tja, woorden maken zoveel kapot. Onbedoeld, ongemeend, maar wel uitgesproken. Woorden vanuit mijn basisschool die nog steeds de basis van mijn monsters vormen.

Niet dat mijn depressie in welke vorm dan ook met een oorlogstrauma te vergelijken is. Maar wat gisteren ook werd gezegd. Leed niet met leed vergelijken. Jouw strijd is anders dan mijn strijd en niet te vergelijken. Ieder heeft zijn strijd in dit leven.

Het enige wat we kunnen doen is elkaar in vrijheid aanvaarden en de helpende hand bieden. Want als we samen met respect voor de ander op weg gaan, kunnen we alleen maar groeien. Groeien tot wie we zijn, groeien naar elkaar toe.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: