Op de helft?

Gisteren waren er alweer 8 weken voorbij. Gek idee dat ik al op de helft zou zijn. Mijn gevoel zegt nog van niet, eerder dat ik pas net begonnen ben. Bij 8 weken hoort mijn 2e evaluatie.
Ik moet bij iedere evaluatie een kennis, familielid of vriend(in) meenemen, deze keer had ik Jo meegevraagd.

Tijdens de evaluatie was iedereen over het algemeen heel positief. Ze zien vooruitgang en dat ik hard werk aan mijn doelen.

In mijn hoofd weet ik het allemaal precies. Kan ik mijn pijnpunten beschrijven, maar ik kan niet echt voelen. Ik weet wat ik voel, maar kan niet echt bij het gevoel komen.

(C) Brievenbusgeluk

De komende weken moet ik gaan werken aan de volgende punten:
• meer uitspreken van behoeftes omgezet in een verzoek. (Ik stop nu bij het benoemen van mijn behoefte)
• eerder afstemmen van wat ik nodig heb voor ik in mijn coconnetje kruip. Concreet betekent dit dat ik na therapie of op vrije dagen aan Jo app hoe ik op dat moment er bij zit. En even af te stemmen wat ik die dag dan kan doen. Dit hoeft niet perse iets met Jo samen te zijn, maar ik verzand soms in mijn coconnetje naar code rood, zonder dat ik een signaal af geef.
• tijdens de pauzes ook echt pauze nemen, dus meer rust nemen
• leren uitspreken van mijn automatismen (muren optrekken, masker op). Dit gaat zo snel dat ik nog niet eens heb kunnen bedenken dat ik mijn emoties niet wil laten zien.
• onderzoeken welke angsten er zitten achter de emoties en mechanismen, me geliefd voelen, het mensen niet tot last willen zijn, niet goed genoeg zijn
• eten lukt beter op de dagen dat ik therapie heb, op mijn vrije dagen is dit moeilijker.

Daarnaast heb ik ’s middags met de klinisch psycholoog besproken dat ik alvast aangemeld word voor de 1-daagse persoonsgerichte behandeling. Deze gaat verder in op het verstevigen van zelfbeeld en emoties, duurt 30 weken in hetzelfde ziekenhuis. Daarnaast wil ik gaan kijken naar de mogelijkheden met schematherapie. Hiervoor zijn de wachtlijsten zo lang dat je vaak niets eens voor de wachtlijst kan aanmelden. Maar goed eerst de volgende weken door met deze therapie.

Over 4 weken is het 3e evaluatiegesprek. Dan zal ook beoordeeld worden of er verlengd word of niet. Het idee dat zij vinden dat het goed gaat, beangstigt me. Ik realiseer me dat er dingen beter gaan, maar ook dat ik er nog lang niet ben.

Het idee dat ik mijn depressie na 16 weken in een doosje kon doen, en weg kon zetten is gewoonweg niet haalbaar. Ook dit idee, het is dus nog lang niet klaar, vreet aan me. Ik wil er van af, alleen de weg blijkt steeds weer zwaar en lang.

Ik word er zo onrustig van. Vandaag een tijdje met mijn zus geappt. Zij pakte mijn aandachtspunten meteen op. Of ik wist waar ik behoefte aan had, en of ik dat kon omzetten in een verzoek.

Hier begint het te botsen. Mijn behoefte concreet maken in een verzoek, betekent dat ik precies moet weten hoe ik tegemoet wil komen aan mijn behoefte, maar ook dat ik iemand moet benaderen. Pffff, alles in mij komt dan in opstand. Ik wil niet tot last zijn. En na de 1e mislukte poging om iemand te benaderen gaf ik het op. Het lukte me niet om nog een keer over die drempel te stappen.

Morgen wordt het vast beter. Samen met Jo naar het strand, stuk wandelen en kletsen. Ik zie het dan wel weer.

Jose

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: