Wat een weekend

Ik merk dat ik het lastig vind om een blog te schrijven. Want wat is een tegenvaller of een depressie als je iemand op een voetbalveld letterlijk ziet vechten voor zijn leven.

Dat moment dat ik met mijn 2 kinderen even leuk een voetbalwedstrijd zit te kijken en je zomaar Eriksen ziet neer vallen. Ik probeer mijn kinderen rustig uit te leggen wat er gebeurt. Mijn oudste vond het saai, want er werd niet gevoetbald. Mijn jongste voelde de emoties wel. We schakelden weg en ik keek via mijn telefoon verder. De opluchting in de ogen van mijn jongste zoon toen ik zei dat het goed zou komen.

Maar toch ook even verder over mijn weekend. Zaterdag begon rustig, ik schilderde. Ik ging korfballen, even een wedstrijdje tussen verschillende seniorenteams. Daarna moest ik door voor mijn vaccinatie. Ik kwam bij mijn auto, lekke band… niet een beetje zacht, maar kansloos plat.

Ik raakte in paniek. Ik kan dan verschillende scenario’s verzinnen, maar handelen lukt me dan niet. Gelukkig was mijn zwager ook op het veld. Hij kwam me helpen, zo’n spuitbus er in spuiten, lucht er bij en ik kon rijden.

Met een giga stresslevel naar mijn vaccinatie. Daar verliep het allemaal prima. Snel mijn kinderen ophalen, samen eten. En ’s avonds dus die voetbalwedstrijd. Wat alles relativeert.

Vandaag werd ik vroeg gewekt door mijn jongste zoon, huilend van de hoofdpijn. Zetpil er in en nog even in bed gelegen.

Na het ontbijt zouden we op pad gaan. Gisteren duidelijk alles afgesproken met tijdstippen, zodat we geen discussie zouden hebben. Helaas was er ergens een blokkade in het hoofd van mijn oudste zoon. Lastige van zijn autismevorm is dat hij op dat moment niet meer kan aangeven welke behoefte hij heeft en niet kan schakelen. Ik sta dan met mijn handen in het haar en zoek naar de juiste vorm.

Later dan gepland gingen we op pad voor een vaderdag cadeau. Wat en hoe zal ik volgende week prijs geven.

We zijn ook even nog wat planten voor de voortuin gaan kopen. Mijn ouders kwamen s middags langs. Ze zouden helpen met het vaderdag cadeau en even in de tuin. Mijn oudste blokkeerde steeds weer, dus die is maar even zijn eigen gang gegaan. Mijn planten staan inmiddels in de tuin en ik heb weer een stuk van het onkruid verwijderd. (Je ziet er bijna direct teruggroeien)

Mijn kinderen vinden het belangrijk dat de bloemen bijen en vlinders aantrekken dus ze hebben geholpen mey uitzoeken. Einde van de middag gingen ze weer naar hun vader. Het was een leuke dag, maar vermoeiende dag.

Maar alles is maar relatief!

Jose

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: