Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Moe, maar zo trots

Vrijdag was best een zware dag. Dit kwam mede door de veel te korte nacht die ik maakte. De zonsopgang heb ik niet meer meegemaakt. Uiteindelijk doodmoe en moedeloos in slaap gevallen.

Vrijdag was ook de laatste dag van een groepsgenoot. Deze groepsgenoot had 24 weken in de groep gezeten. Dat is het maximum wat in deze therapie mogelijk was, maar het liefst had ik hem nog een tijd langer gehouden. Niet omdat het voor mij zo belangrijk was, maar omdat ik zag die extra tijd eigenlijk wel nodig was.

Na therapie zijn we met een aantal oud-groepsgenoten naar het strandje gegaan. Speepgoed mee, eten mee en lekker relaxen. Het was fijn om weer even samen te zijn met het grootste deel van mijn startgroep. Bijpraten hoe het met iedereen gaat, zowel over de therapie (oude grappen, nostalgie), als over verder gaan na therapie.

Zaterdagochtend moesten allebei mijn kinderen afzwemmen. De oudste voor diploma B, de jongste voor diploma A. Gebleken is dat voor mijn kinderen dit iets bijzonders is. Zowel hun motorische ontwikkeling, als hun autisme speelt hierin een rol. Mijn oudste heeft inmiddels bijna 6 jaar zwemles, mijn jongste 4 jaar. Maar we zijn weer een diploma verder.

Ik ben dan zo trots!! Het is niet leuk om iedere week weer te moeten gaan, als het je moeite kost. Ik ben dan ook echt blij dat zwemmeester Kevin voor de groep stond. Hij had veel geduld met de jongens. Zeker de oudste had die extra aandacht nodig, en deze ook kreeg.

De jongste zwom af in het grote afzwemfeest. Veel muziek, veel kinderen met ouders, en een presentator. Ik zat beneden aan de rand van het zwembad. Ik probeerde me af te sluiten voor alle prikkels, maar ook er voor mijn kind te zijn. Meteen na het diploma van de jongste, zwom de oudste af. We weten dat hij helemaal niet met de prikkels kan, dus hij zwemt (net als bij A) alleen af. Wel muziek, papa en mama er bij. Maar geen anderen, zodat hij zich kan concentreren.

Na anderhalf uur prikkels stond ik weer buiten. Helemaal overprikkeld, maar vooral heel trots!

De rest van de middag heb ik geslapen. Ik heb me de laatste dagen sowieso veel afgesloten. Alleen het hoogst noodzakelijke contact heb ik wel gehad, maar ik heb ruimte nodig. Ruimte en rust om na te denken. Mijn rust te bewaren en niet steeds in paniek te raken. Ruimte om te voelen wat ik nu echt wil, waar ik gelukkig van wordt. Voelen begint bij mij vooral door niet te praten. Zolang ik praat, blijf ik denken. Denken en voelen kan ik (nog) niet tegelijk. Dus die ruimte neem ik voor mezelf.

Eind van de middag kwamen de kinderen weer bij mij. Fijn om ze om me heen te hebben. Dat gaat lang niet altijd soepel, maar hun liefde maakt veel goed. Er is dan geen ruimte voor mezelf, maar hun aanwezigheid zorgt ervoor dat een punt zetten (nog) geen optie is.

Vandaag blijven ze tot 17 uur. Tegen die tijd ben ik helemaal gesloopt, maar dat blijft het waard. Ik zou best graag een week weg willen. Samen met een vriend(in) die me met rust kan laten, me kan laten lachen en vooral goede gesprekken. Mijn boek van redpill mee, mijn aantekeningen, creatieve beelden met dromen over levensdoel, voelen waar ik wel echt blij van word, rust vinden in een toekomst die betekenisvol is.

Voorlopig doe ik dit tegelijk met mijn therapie. Nog 7 weken te gaan, en dan afwachten wanneer de volgende therapie start. De weg is nog lang en moeilijk. Helaas nog vol met donkere nachten, met zaklampen van mijn vrienden die de weg wijzen. Hopelijk snel kunnen kijken naar de zonsopkomst, mijn levensdoel, wat dat ook gaat zijn.

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: