Muren

Gisteren was een zware therapiedag. Ik kwam mezelf weer tegen in mijn eigen denkpatronen, oude overtuigingen.

Ik liep figuurlijk steeds tegen de muren aan. Dat voelt zo k*t. Oude overtuigingen blijken niet oud. Oude patronen blijken zo diep te zitten. Ik dacht dat ik een deel daarvan wel los gelaten had, maar blijkbaar niet.

Buiten de 2 sociotherapieen hadden we PMT en psychotherapie.

Afgelopen weekend was ik al tegen een oud patroon aangelopen. Ik ging over mijn grenzen heen, maakte mezelf klein en praatte alles goed wat de ander deed. Auw!

In PMT gebeurde dat weer de gedachtes gingen snel. Bij het eerste spel werd ik moe. De gedachtes “Niet zeuren”, “wat zal de ander vinden”, “wat ik ook doe, het is niet goed” volgden elkaar in rap tempo op.

De tweede oefening was voor mij een bekende oefening. Door een groot touw springen. Ik dacht geen seconde na en deed gewoon wat er van me gevraagd werd.

Daarna bleek dat een deel van de groep niet durfde. De spanning was te hoog, oude herinneringen werden opgeroepen. En ik? Ik had het niet eens gezien.

Boos op mezelf. Ik hoorde de kreet “sociaal-onhandig” weer door m’n hoofd schieten. Ik veroordeel mezelf dat ik niet door had wat er in de rest van de groep gebeurde.

Psychotherapie was ook zwaar. Een van de therapeuten neemt volgende week afscheid. Wij hadden als groep begrepen dat dit een maand later was.

Ik baal! Ik wil niet dat deze therapeute weg gaat. Zij is degene die altijd zegt waar het op staat. Geen mooie verpakkingen, maar confronterend en direct. Dat vind ik fijn. Soms is het lastig om te horen en dat kan me bang maken, maar het is duidelijk.

We spreken met elkaar af dat we net als bij een afscheid van een groepsgenoot kaartjes schrijven en deze delen. En ja, dat vind ik fijn. Dan kan ik de woorden die ze me mee wil geven later nog eens terug lezen. Maar ook doodeng. Wat heeft ze gezien? Is het wel aardig wat over mij gaat opschrijven? En als ik het niet snap, dan is ze weg en kan ik het niet meer vragen.

Aan het eind van de dag hebben we weer sociotherapie. We bespreken de dag. Een discussie over het opheffen van de coronaregels, die er aan zit te komen. Vokr therapeuten is dit terug naar het normaal. Voor de cliënten is dit naar iets nieuws. Veel meer op elkaar, grotere groepen, minder afstand. Het voelt alsof er nu niets mag, wat ook een soort veiligheid meebrengt en straks alles mag.

Als vervolg hierop kwam het onderwerp op intimiteit. Raak je elkaar wel aan of niet? Geef je iemand een knuffel? De persoon die dit inbracht gaf aan dit absoluut niet prettig te vinden.

Als voorbeeld werd gegeven dat ik die middag over haar arm had geaaid had. Dat had zij als onprettig ervaren. Hoppa, weer die muur. Zijn zoals ik ben, doet ook iets met anderen. Maar in plaats van accepteren dat dit zo is en dat sommige dingen niet bij mij liggen, veroordeel ik mezelf. Ik doe het niet goed.

Dat thema blijkt veel groter te zijn dan ik steeds dacht. Ik moet het goed doen, want….

Ik had aan het eind van de dag ontzettende hoofdpijn, was misselijk en leeg. Thuis heb ik nog een videocall en kruip mijn bed in.

Ik verschuil me achter mijn eigen muren. Ik wil niet meer. Niet meer naar therapie, niet in contact zijn. Want als ik alleen ben, kan ik het ook niet fout doen.

Vandaag moet ik iets regelen met een klein budget. Ik had bedacht de spullen op te halen, zodat ik de verzendkosten niet zou hoeven te betalen. Dit lukt niet, dus ik besluit de verzendkosten voor mijn eigen rekening te nemen.

Anderen vinden hier iets van. Ja, dat zal. Maar boven budget is niet goed, zelf de verzendkosten betalen is niet goed. Weer de confrontatie met mezelf. Ik doe het niet goed.

Mijn muren staan hoog en zijn dik. Gelukkig vandaag weinig afspraken en veel tijd voor mezelf. Als ik niets doe, doe ik het in elk geval niet fout. Of misschien juist wel?

Jose

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: