Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Geloven

Ik ben opgevoed in een christelijk gezin. We gingen wekelijks naar de kerk. Mijn vader had binnen de kerk een functie, waardoor hij meerdere avonden per week en op zondag met de kerk bezig was. Ik ging op weekendkampen met de jeugd en in de zomer een week met de kerk op vakantie. Vooral de weekenden en de vakanties waren heerlijk. Zij vormen de basis van mijn gelukkige jeugdherinneringen. Ik kan ook zeggen dat ik in die fase echt dingen meemaakte, die geen toeval meer te noemen zijn.

Toch is geloven voor mij een golfbeweging. Er zijn periodes waarin ik enorm actief ben met het geloof, maar er zijn ook periodes waarin ik er eigenlijk niets mee doe. De laatste jaren heb ik er nauwelijks iets mee gedaan. In 2018 kwam er een keerpunt. Ik worstelde enorm met mijn huwelijk, ik stond op uitvaarten van mensen die een punt gezet hadden. Toen in 2018 mijn collega’s vroegen hoe de punt van mijn collega te rijmen was met ons geloof, wist ik het niet.
Ondanks dat ik al jaren worstel met geloof, heeft het ook iets standvastigs. Ik heb geen enkele twijfel of mensen in de hemel komen. Ik geloof nog steeds dat er een leven is na dit leven hier op aarde. Ik geloof in een God, die oneindig meer lief heeft, en meer vergeving schenkt dan wij ons kunnen bedenken.

Maar of God een persoonlijke God is, die zich persoonlijk met onze levens bemoeit? Ik heb geen idee. Ik snap dan niet waarom mensen zo in de war raken, dat ze een punt zetten. Dat ik jaren gebeden heb om herstel in mijn huwelijk, maar dat er nooit kwam. Waarom gebeuren deze dingen dan?
Hier zijn vast hele mooie theologische antwoorden voor, maar dat maakt voor mijn worsteling niet uit. Sterker nog, alle theologische antwoorden gaan voorbij aan mijn gevoel. Door alles te verklaren, worden gevoelens onbelangrijk gemaakt.

In de fase dat ik twijfelde over mijn huwelijk heb ik van diverse mensen uit mijn huidige kerk bemoediging ontvangen. Helaas waren er ook mensen die andere uitspraken deden. Iemand die zei dat “omdat mevr. A het geluk weer gevonden heeft, wil dit niet zeggen dat dit ook voor jou is weggelegd”. Of iemand anders die zei: “je moet niet gaan scheiden omdat ik dat ga doen”. Het voelde in beide gevallen dat mijn strijd er niet toe deed, het niet serieus genomen werd.

Hierdoor was de drempel om binnen mijn kerkgemeente mijn ziekte bekend te maken best hoog. Nu de overbruggende behandeling gestart is, heb ik een echte medische erkenning van hoe ernstig de depressie is. Met die erkenning heb ik vorige week voor me laten bidden in de online kerkdienst. Op dinsdag kreeg ik 2 lieve bemoedigende kaartjes.
Gisteravond kwam de weekmailing van de kerk uit. Hiervoor had ik een stukje geschreven. Ik beschreef in grote lijnen de afgelopen jaren en verwees naar de blog. Sindsdien heb ik van diverse mensen lieve appjes ontvangen. En ook dat doet me dus echt goed. Ik hoef deze strijd niet alleen aan.

Ik kan niet iedereen persoonlijk op de hoogte houden. Ergens ben ik nog steeds bang voor het oordeel. Ik wil me niet verantwoorden voor mijn gevoel. Het is ook niet altijd datgene wat er precies gebeurt is, maar ik geef aan wat situaties met mijn gevoelens hebben gedaan. Ik heb een kleine veilige kring om me heen waar ik (bijna) alles deel.

Ik vind het fijn dat er dagelijks diverse mensen voor mij bidden. In mijn actieve periodes was ik er van overtuigd dat dit hielp. In mijn inactieve periodes ervaar ik het vooral als steun. Dat er mensen zijn, die aan me denken.

In mijn zoektocht naar mezelf, herinner ik mezelf vooral als een 5-jarig meisje dat gemaakt is voor meer. Ik geloof dat die kern-Jose iets zegt over mijn identiteit, over wie ik werkelijk ben en mag zijn.
Ik geloof dat wat ieder mens uniek maakt, de ziel, iets wezenlijks is. Vanuit welk oogpunt ik dit ook bekijk, voor mij is de ziel een wezenlijke persoonlijkheid, dat uit iets groters is ontstaan. Dat dit niet alleen een biologisch proces is, zoals de ontwikkeling van ons lichaam, wat al een wonder op zich is.

Omdat ik dus geloof dat je ziel iets wezenlijks is, ben ik er ook van overtuigd dat ieder mens er toe doet. Dat ieder mens iets in zich heeft, waarmee hij een ander kan bemoedigen, ondersteunen en dus gemaakt is voor meer. Ik geloof dat voor iedereen om me heen. Alleen in de zwarte dieptes van mijn depressie is dat gevoel er nooit voor mezelf. En toch ga ik knokken, om die kern-Jose terug te vinden.

Foto door Valentin Antonucci op Pexels.com

Als ik mijn kern-José weer gevonden heb, pak ik jou bij de hand.
Neem ik je mee op reis uit de dieptes van jouw depressie op zoek naar jouw kern, naar jouw toekomst.
Zoals er nu mensen voor mij zijn, die naast mij varen en met hun zaklamp de donkere nachten verlichten.
Zo zal ik naast jou varen, de zon tegemoet. Omdat ik geloof in jou! Dat jij er mag zijn en belangrijk bent!

Jose

Advertentie

Eén opmerking over 'Geloven'

  1. Een reactie van mij, nu zichtbaar op je blog. Dat ik je heb gelezen, gehoord en gezien.
    Ik denk dat jij nu al van wezenlijk belang bent. Dat belooft wat, voor straks, als je hebt geleerd (meer) van jezelf te houden!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: