Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Berg

Gisteren schreef ik al dat ik wat issues heb met een groepsgenoot. Ondanks dat ik er anders over denk en meer in contact met mijn emoties ben, is mijn gedrag nog niet veranderd.

Ik trek me terug, word stiller en toon minder interesse. Vanmorgen bij PMT kon ik daar nog wel woorden aan geven, zonder specifiek te benoemen om wie het ging. De therapeut bood aan dat ik er altijd met hem over kon praten en ik zei dat ik dit ’s middags tijdens de running wel wilde.

De eerste oefening bij PMT was een bodyscan. Een mindfulness oefening waarbij je liggend en rustig ademend probeert alle lichaamsdelen te voelen, waar te nemen. Toen we bij de borstkas kwamen, liepen de tranen uit mijn ogen. Zoveel stress brengt de groepsgenoot met zich mee.

Na deze oefening deden we een andere oefening. Hierbij zaten we in tweetallen tegenover elkaar, waarbij je elkaar feedback geeft in beelden. Welk dier, boom, bloem, natuurgebied zie ik in jou. Deze oefening had ik aan het begin van mijn therapie al eens gedaan. Toen vond ik het echt verschrikkelijk. Een compliment geven kon ik nog wel, maar ontvangen was onmogelijk.

Nu kon ik heel rustig luisteren naar de beelden die mensen mij gaven, een zwaan, een uil, een konijn, een wasbeer, een rivier en een vlierbloesem.

In het huiswerkuur had ik eigenlijk geen opdrachten meer te doen. Ik liep met een groepsgenoot naar de benzinepomp voor sigaretten, zat een tijdje met Jet te kletsen. Hobbelde heen en weer zonder echt rust te vinden.

Na het huiswerkuur hadden we plangroep. We bespraken wat dingen en deden een rondje hoe het met iedereen ging. Aan het einde vroeg de sociotherapeute me te blijven zitten. We bespraken de verandering die zij en de andere therapeuten bij mij zagen.

Ik vertelde wat er me dwars zit. Dat ik mijn gedrag lastig vind. Dat ik ook niet weet hoe ik me dan wel moet verweren. Ze begreep me goed en gaf aan dat het oke is. Dat ik een stevige berg mag zijn. Een berg staat er gewoon die laat zich verplaatsen door wat er om hem heen gebeurd. Dat was goed om te horen.

Nu lig ik al een tijd op de bank. Ik wil me graag zo sterk als een berg voelen, maar kom niet verder dan een hoopje los stuifzand.

Morgenochtend heb ik mijn 5e en laatste evaluatie. Ik vind het altijd spannend. Natuurlijk zitten er geen verrassingen in, maar het blijft een moment. De dag met therapie vol maken en dan weekend!

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: