Vluchten

Gisteren schreef ik al dat ik gisteren nergens zin in had. Ik wilde geen contact, niet meer gestoord worden, mezelf compleet afsluiten. Dus alles op slot en telefoon op vliegtuigstand. Even niets.

Vanmorgen stond ik met datzelfde gevoel ook weer op. Ik moest mezelf echt bij elkaar pakken om toch naar therapie gaan. Last minute kwam ik binnen. Toen bleek een van de groepsgenoten zich afgemeld te hebben. Te moe, te weinig energie. En ja, ik kom daar voor mezelf en hij ook, maar toch irriteert me dit dan. Ik had ook liever thuis gebleven.

We hebben vrijdag afscheid genomen, dus vandaag begon een nieuwe in de groep. Weer een jong iemand, maar wel een meisje, waardoor we nu met 3 meiden en 4 jongens zitten. Ik kende haar al van de OBDT, dus dat scheelde.

Tijdens de plangroep vertelde ik over mijn weekend. Dat was natuurlijk kort en krachtig, weinig. Ik had in het weekend nog wel een brief geschreven waarin ik alle boosheid en teleurstellingen geschreven heb. Uiteindelijk hebben we het hier nog wel over gehad. Ik ben teleurgesteld in een bepaalde situatie, maar ik word dan vervolgens heel boos op mezelf. Dat ik niet moet zeuren, dat ik me aanstel, dat ik altijd teleurgesteld ben door mijn eigen verwachtingen, dat het geen zin heeft om boos te zijn op andere mensen. Je kan andere mensen immers niet veranderen, alleen jezelf.

Het gevolg van deze boosheid is dat ik wil vluchten. Weg van alles. Alle schepen achter me verbranden. Mijn hoofd draait overuren met alle opties die ik dan heb en wat de gevolgen zijn. Kan ik met die gevolgen leven of niet? Mijn hoofd zegt dat het niet kan, maar op een bepaald moment kan me dat allemaal niets meer schelen.

Bij de cognitieve therapie was het mijn beurt om mijn gedachtenschema voor te lezen. Dat was eigenlijk wel oke en gelukkig had ik teigetje weer om rustig te blijven.

Tijdens de pauze lag ik op de bank met een dekentje. Doordat ik in de vluchtmodus sta, heb ik weer heel veel moeite met eten. Dat lukte deze pauze ook weer niet. Gelukkig hebben ze dat daar nog niet door, want anders moet ik wel.

Tijdens de balansgroep was het zwaar. Onze sociotherapeute is op vakantie, dus deze oefeningen doen we nu zelfstandig met een playlist en een box. In de stilte komen alle gedachtes en vluchtscenario’s weer naar boven. Ook een andere groepsgenoot had het heel erg zwaar. Die had nog nooit zo diep gezeten tijdens therapie en vergeleek het met de periode dat hij/zij een zelfmoordpoging had gedaan. Dus alle alarmbellen gingen bij de rest van de groep af. Door dit door te geven aan een therapeut, heeft er daarna een gesprek plaatsgevonden. Niet dat dit alles meteen oplost, maar praten helpt ook dan nog steeds.

Als laatste hadden we running. Ik liep samen met een groepsgenoot, aangezien we hetzelfde tempo en duur lopen. Het tweede rondje liep ik alleen omdat de groepsgenoot last had van de benen. Ondanks mijn lage energie ging het lopen verrassend goed. Ik wil donderdag weer verder gaan uitbreiden. Kijken of dat ook lukt.

Na het lopen snel naar huis en onder een warme douche gaan staan. Ik zou een maaltijd krijgen, maar deze mensen waren het vergeten. Dus na het voetbal zelf toch maar iets gekookt en alsnog gegeten.

Nu lekker slapen en hopen dat mijn vluchtstand dan eindelijk begint te zakken.

Jose

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: