Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

De crux?

Zoals ik vertelde, brak ik niet bij het boksen. Daar werd ik erg onrustig van. Want wat houdt me nou tegen?

Mijn blokkade op mijn emoties is al weken een onderwerp, waar ik maar in rondjes draai. Vandaag daar bij mijn individuele gesprek en in de plangroep over gesproken. En steeds blijft het antwoord, je moet ze voelen in je lijf. Een explosie is niet nodig.

Echt om gek van te worden. Want hoe dan??!! Ik voel mijn emoties altijd, maar er komt niets uit. Alleen dat eeuwige harnas, muur of deksel die er boven op zit.

Hoe kom je bij je oorspronkelijke ik (kleine jose) met al haar behoeftes als daar een dikke laag weggedrukte emoties boven op ligt. Emoties die stevig vergrendeld zijn.

Vanmiddag hadden we running. Ik loop meestal met hetzelfde groepsmaatje. We lopen hetzelfde tempo en in dezelfde cadans, wat echt prettig samen lopen is.

We praatten onder het rennen nog even door. Mijn groepsgenoot zei zo: “je voelt de emoties en dus mogen ze er ook zijn”. En ik dacht ineens…. Mogen ze er wel zijn? Mogen ze er wel echt zijn?

Dat ik ze voel, wil niet zeggen dat ik ze accepteer. Misschien komt die muur wel steeds omdat ik ze helemaal niet accepteer. Mag ik mijn eigen emoties wel voelen?

In het feit dat ik hier over twijfel, zegt mij stiekem al genoeg. Zou dit dan de crux zijn? Nu start dus een nieuw hoofdstuk in de therapie.

Een onderzoek naar binnen. Waarom mag ik ze niet voelen? Welke oordelen over mezelf heb ik bij emoties? Wat is er gebeurd in mijn jonge jeugd dat ik toen besloot dat jongens niet huilen en ik ook niet?

Jose

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: